�?adowanie....


Historia

*****

Fotografie ilustrujące stan przed konserwacją oraz w trakcie oczyszczania a także fotografie badań - w podczerwieni i zdjęcia rentgenowskie całości i fragmentów. Odnoście informacji na temat obrazu spodniego to wiadomo, że to typ zbliżony do Hodegetrii małopolskiej dawniej zwany piekarskim. Ilość repetycji tego wzoru jest unikalna. W obiekcie zgadza się układ lewej dłoni Dzieciątka - trzyma rączkę na książeczce, tunika Chrystusa ma charakterystyczny układ fałd pod szyją  i płaszcz jest w charakterystyczny sposób spięty broszą. Tło oraz aureole należą historycznie do pierwotnej warstwy.

więcej: Foto Album↓→Kościół→Obraz w trakcie konserwacji i oczyszczenia

*****

Obecna parafia i miasto BIAŁOBRZEGI wywodzą się od wsi Brzegi, która powstała po 1512 r. i była własnością Anny Falenckiej zaślubionej z Janem z Biejkowa herbu Jastrzębiec. Na prośbę Anny wdowy po Janie wieś otrzymała od Zygmunta Starego 2 IX 1540 r. prawa miejskie brandenburskie.

     Przywilej pozwalał organizować dwa jarmarki rocznie na Św. Trójcę i na św. Mateusza (21 września) oraz targi w poniedziałki. Stefan Batory w 1586 r. pozwolił na trzeci jarmark na św. Marka (25 kwietnia) a Michał Korybut Wiśniowiecki w 1670 r. na drugi targ w soboty. W czasach tego ostatniego króla miasto otrzymało nazwę Białobrzegi. August III w 1737 r. potwierdził jarmarki na Św. Trójcę oraz pozwolił na nowy w dzień św. Rocha (16 sierpnia) a w 1749 r. dodał jeszcze pozwolenie na jarmarki w każdą pierwszą niedzielę miesiąca.

     W pocz. XIX w. miasto zaczęło podupadać z powodu utraty prawa propinacji i poprzednich wyniszczających wojen. W 1823 roku nabył Białobrzegi Gabriel Wodzyński. W 1828 r. zostały nadane nazwy ulic (m. in.: Czysta, Gabryelowska, Graniczna, Krakowska, Ogrodowa, Polańska, Przydworna, Staromiejska, Suska, Wyśmierska).

     PARAFIA Białobrzegi i najstarszy drewniany kościół powstała prawdopodobnie wtedy, gdy zakończył się proces lokacji miasta, czyli ok. 1600 r. Zdecydowanie pewne jest, że w pocz. XVII w. istniała już parafia. Na początku należała do archidiecezji gnieźnieńskiej; w latach 1807-1818 do diec. kieleckiej. Od 1818 r. należała do diec. sandomierskiej a od 1992 r. do nowej diec. radomskiej, dekanat jedliński.

     W latach 1771 - 1773 wybudowano kościół p.w. Św. Trójcy i św. Ap. Piotra i Pawła fundacji Pawła Boskiego dziedzica Białobrzegów, chorążego i podkomorzego ziemi czerskiej. Kamień węgielny poświęcił ks. Antoni Wilski dziekan grójecki, prepozyt z Lewiczyna. Ten kościół był z drewna modrzewiowego na podmurowaniu kamiennym, kryty gontem. W wyposażeniu miał m.in. trzy drewniane ołtarze, obrazy.

     Obecny kościół według projektu architekta Stefana Szyllera z Warszawy był budowany najpierw w latach 1932-1939 staraniem ks. Stanisława Jakóbowskiego. Poświęcenia kamienia węgielnego dokonał 7 IV 1935 r. biskup Paweł Kubicki. Pierwsza Msza św. na budujących się murach w odpust św. Rocha odprawiona została 16 VIII 1936 r. przez ks. Jana Kwarcińskiego proboszcza z Wyśmierzyc; kazanie miał ojciec Piotr Wilk gwardian z Radomia. Niestety, wojna przerwała dalsze prace. W 1940 r. pisał Proboszcz: "z racji jubileuszu 25-lecia kapłaństwa miałem nadzieję pokryć kościół; Opatrzność inaczej zrządziła !!!".

     Dalszą budowę podjęto po II wojnie światowej w latach 1953-1958 staraniem ks. Józefa Dziadowicza. Kościół został konsekrowany wraz z ołtarzem wielkim Św. Trójcy 17 VIII 1958 roku przez biskupa Piotra Gołębiowskiego. W tym czasie (1956) dawny kościół modrzewiowy został przeniesiony do parafii Bardzice, gdzie istnieje do dzisiaj.

     Kościół jest trójnawowy, trzyprzęsłowy. Nawy boczne nieco niższe od głównej, oddzielone dwiema kolumnami wspierającymi dachy. Murowany z granitu, cegły i żelazobetonu, częściowo tynkowany, malowany zewnętrznie i wewnętrznie. Boczna kaplica dwupoziomowa (niżej kaplica przedpogrzebowa, nad nią kaplica p.w. Matki Bożej), równolegle zakrystia i pomieszczenia pomocnicze. Kruchta otwarta do nawy, chór muzyczny nad kruchtą, część środkowa (balkon) nieco wysunięta w nawę. Sklepienia krzyżowe, w kruchcie gwiaździste.

     Dach dwuspadowy konstrukcji drewnianej kryty blachą. Boczne ściany kościoła wsparte przyporami. Wejście główne trzema drzwiami, podejście szerokim schodkami. Od frontonu wieża - dzwonnica wysokość 40 m, 4-kondygnacyjna, z boków nieco niżej małe wieżyczki, wszystkie pokryte hełmami blaszanymi.

     Zabytki i wyposażenie współczesne. Wyposażenie kościoła pochodzi zasadniczo z połowy XX w. Z dawnego zachowały się: obraz Matki Bożej "Łaskawej" (olej na płótnie) poświęcony w Warszawie przez biskupa Dekerta sufragana warszawskiego, dar hr. Józefy z Tyszkiewiczów Wodzyńskiej, przeniesiony w uroczystej procesji z dóbr dziedzicznych w Suchej do kościoła w Białobrzegach w niedzielę 28 V 1860 r., aby włościanie mogli "nabrać żywszej zachęty do odprawiania nabożeństwa majowego". Obraz tytularny kościoła Św. Trójcy, "przypominający bardzo Świętokrzyski obraz Smuglewicza" (ks. J. Wiśniewski), odnowiony w 2004 r. staraniem Parafian.

     Obraz św. Apostołów Piotra i Pawła z XVIII w., odnowiony w 2005 roku staraniem PP. Anny i Stanisława Sadowskich; oba obrazy konserwowała p. mgr Ewa Doleżyńska z UMK z Torunia.

     Obrazy małe (tondo) Chrzest PJ w Jordanie i św. Polikarp. Te dwa ostatnie wraz z wymienionymi obrazami św. Ap. Piotra i Pawła oraz św. Rocha tworzą całość zachowaną ze starego kościoła.

     Najcenniejszym zabytkiem historycznym jest kamienna chrzcielnica najprawdopodobniej z pierwszego kościoła. Obecnie służy jako kropielnica.
     Dawna plebania (kolejna) została zbudowana w 1861 r. dzięki staraniom hr. Józefy z Tyszkiewiczów Wodzyńskiej dziedziczki z dóbr Sucha, która ofiarowała materiał i opłaciła robociznę.

*******************************************


Historia naszej Kapliczki - osiedle Borki.


Po Powstaniu Warszawskim w 1944r. państwo Ładnowscy osiedlili się w swojej posiadłości na Borkach (przedtem mieszkali w Warszawie) Przybyli z wielkim zmartwieniem i w wielkim żalu, ponieważ powstanie oddzieliło ich od dwóch córek. Były prawie dorosłe - zaginęły. Rozpacz matki nie miała granic, modłom nie było końca i wtedy z wielką wiarą oraz nadzieją na odnalezienie córek ufundowali kapliczkę z prośbą i modlitwą do Matki Bożej o pomoc i pocieszenie.
Niestety po przyjściu do nas Sowietów, żołnierze którzy stacjonowali na Borkach urządzili sobie rozrywkę strzelaniem. Strzelali w jakiś upatrzony sobie punkt, takim też punktem ukazała się Figura Matki Bożej z Kapliczki. Dużo strzelali ale tylko jeden raz trafili i utrącili prawe ramie Madonny. To było dla nas strasznym przeżyciem.
Córki państwa Ładnowskich szczęśliwie przeżyły tragedie wojenne. Po Powstaniu zostały przez Pruszków wywiezione do Niemiec, strefy potem zajęte przez Amerykanów i stamtąd po wojnie powróciły do rodziców całe i zdrowe. Państwo Ładnowscy sprzedali swoją posiadłość, bo tu ziemia licha, nie dawała dochodów i wyprowadzili się do Łodzi, a nam mieszkańcom dzielnicy Borek pozostał ten dar.
Figurka Matki Bożej została przez naszych mieszkańców naprawiona, odnowiona do dziś mamy naszą Pocieszycielkę Strapionych do której się z naszymi prośbami zwracamy i przy której szczególnie w miesiącu maju się gromadzimy śpiewając Litanie do Najświętszej Matki, jak w wierszu A. Mickiewicza” Powrót taty”.


Opisano na podstawie relacji świadków: Henryka Bagniewskiego, Halinę Fołtyn, Edwarda Sieka
Opracowała Marta Siek-Chojecka.

do góry

STRONA GŁÓWNA

PATRON

Imię wywodzi się z germańskiego słowa oznaczającego - spokój lub ze skandynawskiego - silny, dzielny. Św. Roch, pielgrzym żył prawdopodobnie w latach 1295-1327 lub 1345-1379. więcej